گاه نوشت

و آنگاه که نگارنده از دیدن وبلاگ فرید و خواهرش حسادتش صد چندان گل می کند و درست در روزی که باید پرزنتشنش را برای کلاس فردا آماده کند، نفرین نیکان را به جان می خرد و آماده کیک سیب، مربای سیب و یا هر آن چیز دیگری می شود که ایشان برای لپ تاپ سیب ما آرزو دارند. آرشیو بلند بالای وبلاگ قبلی را هم در تعطیلات کریسمس آماده خواهم کرد. فی الحال تزیینات این صفحه به صورت پیش فرض است و مجالی برای دست و رو کشیدن به آن نیست. باشد در فرصتی نیکو.

امروز در حین مرور چشم بازکن یا eyeopener که یکی از دو هفته نامه اصلی دانشگاه می باشد به گزارشی برخوردم که موجبات نقش بستن خنده ای شیطانی بر لبانم شد. یکی از اساتید محترم دپارتمان ITM گه اتفاقا بسان استاد گیج ترم قبلی بنده، خانم هستند(همینجا هر گونه تبعیض جنسیتی را محکوم می کنم!) به علت امتحان احمقانه ای که طرح کرده بودند مورد شماتت یک دانشجوی شجاع در سر کلاس قرار می گیرد که او را متهم به خنگ بودن و ندانستن مطالب کرده بود. استاد مربوطه هم در کمال ادب دانشجو را دعوت به آرامش می کند و از او می خواهد که اگر مطلبی هست بعد از کلاس با او در میان بگذارد. پسر شجاع داستان ما که تازه گرم شده بود پس از شستشو دادن کامل استاد و درآوردن او از خشک کن، پیشنهاد استاد را برای مذاکره بعد از کلاس قبول می کند و بعد از مورد تشویق قرار گرفتن دانشجویان به سان یک قهرمان بر روی صندلی تکیه می زند. لازم به ذکر است که در این ولایت موبایل هم به حول و قوه الهی تقریبا جزو لوازم دانشگاهی به حساب می آید و نداشتنش موجب تنهایی است و بودنش از مقدمات وصل. تمام اتفاق محدوث در سطور اخیر پس از عبور ار دریچه کوچک دیافراگم دوربین موبایل یکی از دانشجویان ثبت می شود و لحضاتی بعد از کلاس بر روی ِYouTube قرار می گیرد. در شب اول ۵۳۰ بازدید کننده، چشمشان به جمال استاد و مشاجره افشاگرانه پسر شجاع روشن شده بود. استاد محترم هم در پی آبروی از دست رفته، قول اضافه کردن ۵ نمره را به میدترم پسرشجاع و دوستانش می دهد. زنده باد تکنولوژی!